หลอกกันพอรึยัง
เท่านี้...หัวใจก็เหมือนโดนฝังทั้งเป็น
เหมือนตาย...ทั้งที่ยังเต้นเคลื่อนไหว
เพราะต้องรับรู้...
ว่าเรื่องราวที่ผ่านมา...
ช่วงเวลาของฉันกับเธอ...
ไม่มีสิ่งไหน...จริงแม้นิดเดียว
ไม่รักก็บอก...ทำไมต้องสงสาร
รู้ไหมมันต่างกันมากมาย
ทั้งสำหรับเธอ...และฉัน
เธอหนักใจแต่ฉันเหนื่อยใจ
เธอเบื่อ...เพราะไม่ได้รักฉัน
ฉันล้า...เพราะรักเธอข้างเดียว
ต่างคนต่างก็ลำบากใจกันอยู่เงียบๆ
ฉันยอมโดนเธอหลอกเพราะอะไร
ที่ว่ารักนั่นคือข้อหนึ่ง
แต่อีกข้อที่สำคัญยิ่งกว่าคือความหวัง
ฉันแอบหวังอยู่ลึกๆเสมอว่า...
เธอจะหันกลับมามองฉันจริงๆ
หากได้อยู่ชิดใกล้
แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้น
มัน...กลับเปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม
เธอรอฉันจะไป...ส่วนฉันก็รอเธอจะมา
ต่างคนต่างรอ...กันไป
ไม่ได้อะไรขึ้นมา
เสียดายบ้างไหมเวลาที่สูญไป
กับการปล่อยหัวใจ...ไปคนละทาง
ทำไมไม่พูดมาว่าไม่รักกันแต่แรก
อย่างนั้น...คงดีกว่า
ไม่เสียทั้งใจทั้งเวลา
จริงไหม...
วันนี้ฉันขอยกธงขาว...ยอมแพ้
หมดแรง...หมดหวัง
จะเจ็บเท่าไหร่ก็ช่าง
จะตายยังไงก็ปล่อยมัน
เพราะไม่รู้จะทำอย่างไร
...ให้เธอมารักกัน