หลอกกันพอรึยังเท่านี้...หัวใจก็เหมือนโดนฝังทั้งเป็นเหมือนตาย...ทั้งที่ยังเต้นเคลื่อนไหวเพราะต้องรับรู้...ว่าเรื่องราวที่ผ่านมา...ช่วงเวลาของฉันกับเธอ...ไม่มีสิ่งไหน...จริงแม้นิดเดียวไม่รักก็บอก...ทำไมต้องสงสารรู้ไหมมันต่างกันมากมายทั้งสำหรับเธอ...และฉันเธอหนักใจแต่ฉันเหนื่อยใจเธอเบื่อ...เพราะไม่ได้รักฉันฉันล้า...เพราะรักเธอข้างเดียวต่างคนต่างก็ลำบากใจกันอยู่เงียบๆฉันยอมโดนเธอหลอกเพราะอะไรที่ว่ารักนั่นคือข้อหนึ่งแต่อีกข้อที่สำคัญยิ่งกว่าคือความหวังฉันแอบหวังอยู่ลึกๆเสมอว่า...เธอจะหันกลับมามองฉันจริงๆหากได้อยู่ชิดใกล้แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้นมัน...กลับเปลี่ยนเป็นตรงกันข้ามเธอรอฉันจะไป...ส่วนฉันก็รอเธอจะมาต่างคนต่างรอ...กันไปไม่ได้อะไรขึ้นมาเสียดายบ้างไหมเวลาที่สูญไปกับการปล่อยหัวใจ...ไปคนละทางทำไมไม่พูดมาว่าไม่รักกันแต่แรกอย่างนั้น...คงดีกว่าไม่เสียทั้งใจทั้งเวลาจริงไหม...วันนี้ฉันขอยกธงขาว...ยอมแพ้หมดแรง...หมดหวังจะเจ็บเท่าไหร่ก็ช่างจะตายยังไงก็ปล่อยมันเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร...ให้เธอมารักกัน
หัวใจ...ในนามธรรมคือกลุ่มกล้ามเนื้อ...อวัยวะหนึ่งแต่...กลุ่มก้อนเนื้อนี้...บอบบางนัก...หัวใจ...ต้องการความรักหัวใจ...ต้องการการดูแลเอาใจใส่หัวใจ...ต้องการความห่วงหาหัวใจ...ต้องการสิ่งเหล่านี้มาหล่อเลี้ยงเพื่อที่...หัวใจ...จะดำเนินชีวิตต่อไปแต่เธอจะรู้ไหม...หากหัวใจ...ถูกทำลายลงด้วยความเย็นชา...ก่อนที่หัวใจ...จะพังไปมันจำเป็นต้องสร้าง......กำแพง...ขึ้นมากางกั้น...ปิดล้อมป้องกัน...หัวใจ...จากทุกสิ่งทุกอย่างแล้วใช้เวลา...รักษาแผลและเมื่อเวลาผ่านไป...เมื่อปากแผลเริ่มปิดหัวใจที่อ่อนล้า...จะเริ่มคุ้นเคย...เฉยชา...กับความว่างเปล่า...อันโดดเดี่ยวหัวใจเริ่มเรียนรู้...จะอยู่ด้วยตัวเอง...ลำพังแม้กำแพงจะหายไป......แต่หัวใจยังปิดตาย...หากแต่สุดท้าย...สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปร...หัวใจ...ก็คือ...หัวใจหัวใจ...บอบบาง...เช่นเดิม